Við erum mætt á klakann góða. Búin að vera í tæpa viku núna og erum búin að vera í fjölskyldufaðmi síðan, alveg yndislegt. Það tók nú smá tíma að átta sig á því að við værum hingað komin til að vera en ekki bara í stutta heimsókn en það er nú allt að koma held ég. Á mánudagsmorgun tók strax við smá rútína en Siggi mætti í vinnu og við Halla Rakel fengum einn dag til að venja okkur við. Fórum í heimsókn í Lindaskóla og hittum kennarann hennar og bekkinn. Okkur leist rosalega vel á en hún fékk að byrja strax á þriðjudaginn og þá mætti ég líka í vinnuna. Skólinn hefur gengið alveg glymrandi vel og hún er alsæl og það sama á við okkur foreldrana í vinnunni.

Fyrst eftir að við komum bjuggum í Safamýrinni hjá Reyni og Steinunni en þar fengum við lánaða íbúð þar til við fengum gáminn okkar og dótið.  Á miðvikudaginn fengum við herlegheitin og hafa síðustu tveir dagar farið í að taka upp úr kössum og reyna að gera vistlegt en það er óhætt að segja að það sér varla högg á vatni. Vonandi kemst gott skrið í gang mála um helgina, á ekki von á öðru.

Ætli ég láti þetta ekki verða næst síðustu færsluna hérna. Á eftir að koma með eina létta uppgjörsfærslu svona í lokin, verður sennilega mjög væmin en er annars farin yfir á barnalandið með barnafréttir. Þið sem þyrstið í fréttir af okkur verðið bara að hafa samband við okkur beint ;)

Halla Rakel var komin með bullandi hita þegar líða tók á gærkveldið og sofnaði fyrir allar aldir. Við Siggi tókum hins vegar svona létt þrif enda svosem ekki mikið um aðra afþreyingu í boði. Í morgun vöknuðu allir galvaskir og ungfrúin hin hressasta og hefur verið hitalaus í dag. Það var bara farið í gallan, dýnum og rúmfötum hent út í gám og hafist handa við að þrífa það sem eftir var. Halla sá sér fyrir verkefnum á meðan og var ljúf sem lamb. Þegar við vorum búin að þrífa átti ég nú ekki eftir mikið af orku, gjörsamlega búin á því og líka smá spennufall held ég. 



Sverrir kom svo og sótti okkur og nú höldum við til á Marsölum fram að brottför og höfum það huggulegt í góðra vina hópi. Ég stakk nú svo bara af og hélt í uppbyggjandi ferð í bæinn. Þurfti að hendast inn á Folkeregestred að fá E 104 eyðublað svo danirnir sjái nú örugglega um að borga lækniskostnað undir okkur næsta hálfa árið eða svo. Það var allt við það að verða vitlaust á þjóðskránni þegar ég mætti. Ungir menn af erlendu bergi brotnu voru með eitthver vandræði sem starfsfólkið virtist ekkert ráða við og var allt við það að sjóða upp úr. Ég var t.a.m beðin um að færa mig fram ef það skyldi verða ballade og stuttu seinni mætti ég tveimur körlum hlaupandi, sennilega yfirmönnum og einum sem hefur verið öryggisvörður eða eitthvað álíka, rumur var hann allavega. Ég veit ekki alveg um hvað málið snerist en einn af drengjunum talaði mikið um mömmu sína og að hann ætti 2 kærustur, meira heyrði ég ekki og veit heldur ekki hvernig málum lauk.

Eftir hasarinn á þjóðskránni og með E 104 í töskunni hélt ég niður á Strik í síðasta skipti sennilega í bili allavega og endurnærði sjálfa mig með Cafe latte og búðarrápi. Mikið er þetta skemmtilegt líf. Við fjölskylden fórum áðan á PHG og kvöddum Oliver, Tobias og foreldra, verðum að vera dugleg að skrifa þeim bréf með fréttum. Núna er það bara Marsalahygge. Húsbóndinn búinn að töfra fram dýrindis Spaghetti Carbonara og dæturnar dottnar í draumaheiminn. Á morgun er síðasti skóladagurinn hjá Höllu Rakel og mikil spenna í loftinu og hún segist orðið hlakka til að flytja til Íslands enda ekkert gaman að eiga hvergi heima.

Nú er PHG 9 aftur orðið tómt eftir 2,5 ár. Nú kúldrumst við bara á dýnunum inn í Höllu Rakelar herbergi og þetta er nú hálf skrítin tilfinningin. Hér bergmálar allt. Það gekk alveg glymrandi hjá strákunum að bera í gáminn og þeir voru enga stund að þessu. Ég hjálpaði nú alveg aðeins til en fór þó nokkuð varlega í sakirnar. Rúmlega tvö var allt orðið tómt og gámunum lokað. Það small vel inn í hann og á morgun hendum við dýnunum okkar og sængum inn áður en gámurinn verður sóttur.

Rétt eftir að allt var klárt var hringt frá fritidshjemminu og sagt að HRL væri orðin lasin. Það kom nú ekkert á óvart þar sem hún var svona á mörkunum í morgun en samt hitalaus þannig að við létum bara vaða og sendum hana í skólann. Hefðum sennilega ekki gert það ef aðstæður hefðu verið öðruvísi en svona er þetta bara. Hún verður hér heima með okkur á morgun og ég vona að hún komist svo í skólann á föstudaginn til að kveðja.

Þar sem ég þarf víst að fara mér varlega í þessum flutningum og get ekki tekið alveg jafn mikið þátt og ég vildi þá hef ég fundið mér nýtt hlutverk. Í dag er ég "Arna í beinni á barnalandi" en þar kem ég til með að hlaða þar inn myndum reglulega í dag til að sýna framvindu mála.... hohoho.

Bara að láta vita að heimasímarnir okkar hafa verið teknir úr sambandi - bæði íslenski og danski. GSM hjá okkur báðum eru í fínu formi.

Í dag er dagurinn. Dagurinn sem gámurinn kemur og allt dótið okkar fer út úr PHG. Það er ekki laust við að það sé smá spenna í loftinu. Allt klárt og bara beðið akkurat í augnablikinu en það er ekki langt þar til allt fer á fullt.



Síðustu næturnar verður svona kojustemming hér á PHG þe. allir á dýnum saman í einu herbergi. Það byrjaði ekki betur en svo að litla dýrið á heimilinu hraut eins og saddur og þreyttur úlfur í alla nótt. Það var ekki mikið um svefn framanaf og allt reynt. Barninu snýtt, snúið og ýtt en úlfurinn hraut sama hvað og með þvílíkum hljóðum. Siggi gafst upp um miðja nótt og náði í dýnu og stakk af fram í stofu og þá fyrst fengum við bæði smá svefn. Í morgun spyr HRL svo um pabba sinn þegar hún vaknaði og ég sagði að hann hefði flúið fram því hún hraut svo mikið. Þá brosti hún kjánalega og sagði "nei, ég geri ekkert svoleiðis". Siggi tók pollýönnu á þetta í morgun og sagði að það væri fínt að venja sig á andvökunæturnar bara strax.

Eitt af fyrstu verkunum þegar við komum heim verður að láta athuga hálskirtlana og hvort það þurfi kannski að taka þá - gæti alveg trúað því.

Ég er svo gjörsamlega búin að fá nóg af pappakössum, bóluplasti, bylgjupappa og tape að það hálfa væri miklu meira en nóg. Erum nú svona að mestu búin að pakka og það síðasta verður klárað á morgun svo allt sé klappað og klárt fyrir gáminn sem kemur á miðvikudagsmorguninn. Núna er t.a.m enginn sófi til að sitja í, né neitt sjónvarp til að horfa á svo við erum bara komin upp í rúm fyrir klukkan átta með sitt hvora tölvuna.

Mikið ofsalega er þetta leiðinlegt. Ég sver það þetta var ekki svona þegar við fluttum hingað út. Þá reyndar hafði maður fjölskylduna til að passa litla gorm, bjóða sér í mat og svona. Eins var næstum búið að selja allt sem var sölulegt og hinu var hrúgað inn í stofu þar sem maður varð varla var við kassana. Núna eru þeir fyrir framan okkur 24/7 og þetta er komið gott. Að auki er ég að skipuleggja og pakka alla nóttina líka sem gerir þetta ekki auðveldara. Kosturinn við að hafa þetta svona svakalega leiðinlegt er að manni hlakkar þeim mun meira til að komast héðan burt. Í ofanálag er skítakuldi hérna í Köben svo ég er nokkuð viss um að þetta er hárréttur tími til að flytja heim. Allir tilbúnir hér á bæ í ca. viku pásu frá kössum eða þangað til gámurinn mætir.
Halla Rakel fór hress og kát í skólann í morgun. Reyndar er hún ennþá með hálsbólgu og talandi eins og strumpur en hún segir að hálsbólgan sé á undanhaldi. Þurfum sennilega að láta kíkja á hálskirtlana þegar við komum heim. Það var svo mamma hans Noah sem sótti hana og 3 aðra krakka ásamt Noah sjálfum í dag í fritidshjemmið. Það var nefnilega lejegruppe sem var búið að setja saman í dag. Við áttum að halda en sökum aðstöðuleysis þá bauðst mamma hans Noah til að taka við af okkur. Það var víst mjög gaman og Halla Rakel mjög sátt við daginn en þau spiluðu m.a. og fóru í feluleik. Hún var líka fljót að sofna áðan eða eiginlega um leið og hún lagðist á koddann sinn og nú eru bara 4 dagar eftir í skólanum.

Siggi hefur nú formlega lokið við ITU. Reyndar kannski ekki alveg formlega þar sem útskriftin er eftir en hann en masterinn er í höfn. Fékk út úr síðasta prófinu á fimmtudag og einmitt það kvöld fóru þeir Jesper út að fagna mastersgráðunum sínum.

Í dag kom svo Odense fjölskyldan til Kaupmannahafnar að skíra Mána Lár. Höllu Rakel fannst mjög merkilegt að það væri verið að fara skíra hann því "hann er jú löngu búinn að fá nafnið sitt". Þarna fengum við ágætis tækifæri til að útskýra fyrir henni að nú væri hann að fá inngöngu í kirkjuna og tókum létt kristilegt uppeldi. Við Siggi vorum útnefndir skírnarvottar en athöfnin var lítil og kósý í Jónshúsi. Máni Lár spjallaði og spjallaði við prestinn undir athöfninni og var svo alveg hissa þegar vatnsgusurnar tóku að dynja á höfðinu á honum.



Eftir skírnina komum við hér heim og höfðum það huggulegt innan um alla kassana áður en Odense fjölskyldan hélt heim á leið. Það var skrítið að kveðja þau í þetta sinn þar sem þetta var alvöru kveðjustund og langt þar til við sjáumst næst og það á Íslandi.

Halla Rakel er svo orðin lasin. Þetta er nú alveg búið að liggja í loftinu í vikunni og í gær var kominn hiti. Hún kúrir því yfir HSM #3 og svo er það MGP eða danska eurovision undankeppnin í kvöld. Áfram Hera!

Halla Rakel fór heim með Alberte eftir fritidshjemmið í dag. Þær stöllur voru búnar að hlakka mikið til. Það vildi reyndar svo óheppilega til að Halla Rakel vaknaði með hálsbólgu á þriðjudagsmorgun og var svona frekar framlág þann daginn. Við Siggi ákváðum því að hafa hana bara hér heima á miðvikudag til að storka nú örugglega ekki heimsókninni í dag. Mamma hennar Alberte hringdi svo hér í gærkveldi að kanna status á Höllu Rakel þar sem Alberte var alveg miður sín yfir því að HRL hefði ekki verið í skólanum í gær og gæti bara ekki sofnað fyrr en það væri búið að staðfesta að hún kæmi nú örugglega í heimsókn í dag.

Jæja, ég náði í Höllu eftir kvöldmat og þá voru þau krakkarnir að skoða mýs sem þau eru með. Hvorki meira né minna en 100 stk. skildist mér og ungfrúin okkar var ekki vitund hrædd við þær og fannst þær bara skemmtilegar og fékk að halda á þeim nokkrum. Pabbi hennar Alberte vinnur víst mikið með dýr og átti hluti músanna að vera æti fyrir slöngur sem þau eru víst líka með.

Halla Rakel kom svo drekkhlaðin gjöfum eða svo en Alberte hafði valið handa henni smá kveðjugjöf og Halla Rakel skildi ekkert í því og sagði bara "af hverju er ég að fá pakka því ég á ekki afmæli" en var alsæl.

Á leiðinni heim spurði ég hvort hún hlakkaði til að flytja heim til Íslands og svarið var hreint NEI. Það verður erfitt að kveðja alla en við reynum nú að halda einhverju sambandi með bréfaskriftum og svo á hún eftir að eignast fljótt nýja vini og þá verður þetta auðveldara.

Pökkun og þrif ganga bara stórvel. Nú eru bara 10 dagar í flug og 7 dagar í gáminn. Geymslan er orðin tóm og tandurhrein, herbergin nokkuð klár og ansi strípuð. Sjónvarpið í stofunni hefur minnkað enn einu sinni og í kringum það eru bara hin allra nauðsynlegustu tæki. Eldhússkáparnir eru þó enn með fullskipað lið en það verður ekki nema rétt fram að helgi hugsa ég og þá er þetta nú bara komið. Stefnan er sett að á mánudag verði allt tilbúið og þriðjudagurinn fer í að skipuleggja.



Húsmóðirin er að fá létt panik yfir að vera fjarri öllum skemmtilegu búðunum hér í Köben en sem betur fer fyrir hana eru hér útsölur og dúndur afslættir á hverju strái svo það er spurning hvort hún sé ekki bara að verða nokkuð mettuð.

Þrátt fyrir pínu kviða og panik leynist alveg slatti af spennu orðið yfir flutningum. Það er nú bara svo að flutningar eru hundleiðinlegir og leiðinlegt að búa í pappakössum. Því verður ljúft að komast heim og taka upp úr kössum og búa til heimili. Það verður líka gaman að geta droppað í heimsókn til fjölskyldu og vina þegar okkur dettur í hug.... Já, þið megið passa ykkur.